Oktober 1990. Als 18-jarige ga ik studeren in de “grootstad” Gent. Via een kennis heb ik een kot kunnen huren op het Sint-Pietersplein: een prachtig plein, dat toen echter - zoals zovele pleinen - dienst deed als megaparking. Het zou uiteindelijk nog 15 jaar duren eer de wagens onder de grond gingen en het plein in zijn oude luister werd hersteld. Enfin, ik weet niet of het vroeger ooit zo mooi is geweest. Nu is in het elk geval – ondanks de grote afmetingen – bijzonder stemmig. En misschien nog meer ’s avonds dan overdag: de verlichting is werkelijk zeer goed.
In die jaren betrok een vriend van mij een kot in de Zuidstationstraat. Dat maakt dat ik begin jaren ’90 veel in deze buurt kwam. Het was een buurt die zoals veel stedelijke buurten in verval was. Bewoners trokken weg, overal waren er wagens, huizen raakten verkommerd en werden opgedeeld in kamers. In die periode ging ik ook af en toe naar Brussel, in de omgeving van de Beurs. Daar zag je stilaan een trendbreuk… Jonge mensen kozen bewust voor de stad, oude panden werden opgeknapt, de buurt kwam weer tot leven,… In Gent was daar toèn nog niet veel van te merken!
2001: we zijn getrouwd en wonen op een studio in de Burgstraat. We zoeken een oud huis in het centrum, maar dat is dan al niet zo makkelijk meer... Na een telefoontje van een immobiliënmakelaar gaan we richting Sint-Amandsberg voor een “oud huis”. Dat blijkt de zoveelste flop te zijn, maar – never give up! – in de Nieuwebosstraat passeren we een huis dat te koop staat. Ondertussen wonen we al 4 jaar in dàt huis in de Nieuwebosstraat….
Zeker in het begin was het even wennen voor mij om in deze buurt te wonen. In mijn geheugen zat het beeld vastgeroest van begin jaren ’90. 10-15 jaar later heeft de buurt echter een ongelooflijke gedaanteverwisseling ondergaan. De wat grauwe, vervallen buurt van toen is nu een bruisende wijk geworden.
Zoveel voorbeelden die aangeven dat deze buurt, circa 150 jaar na zijn ontstaan, een tweede adem heeft gevonden!
Frederic Van Waeijenberge